Winter an de Küst

Storm Elli

De Medien hyperventileert mal wedder in’n roden Beriek. Ik höör Vokabeln as „Bombenzyklon“ un „Schneemassaker“ un frag mi ganz bange, ov buten jüst de Welt ünnergahn deit. Een vörsichtigen Blick ut’t Finster seggt mi: Ach so, dat snit un dat weiht. Fröher nööm man dat „Winter“, vundaag klingt de Wedderbericht as een Live-Schaltung direkt ut’t Schüttengraven. Ov sowat in unse unruhigen Tieden nödig is? Ik glööv dat nich.

Liekers, wokeen bruukt al Weltnarichten, wenn de egen Lief de eenzig echte Slagzeil schrifft? De Diagnose is kloor: Akutes Suppenkoma, veroorsakt dör dat gierige Freten över de Fierdaag.

Lifestyle

Jüst nu, wenn dat buten ungemütlich is, kann man sik wunnerbor mit sik sülvst beschäftigen. Man nöömt dat vundaag „Detox“ – fröher weer dat schlicht de „Hungerkur“. Alles, wat fettig un lecker is, flüggt ut’n Kölschap rut. Statt Melkries un Pommes rut-witt gifft dat nu de bittere Kräuterjauche.

Man hockt in de Stuuv, versöcht in’n Designer-Bademantel een gode Figur to maken un föhlt „achsam“ in sik rin. Dat Ganze nöömt sik Fasten, is in de Realität aver meist mit düchtigen Flatulenzen verbunnen. Ganz ehrlich: Bi den Methan-Utstoot in de stickige Bude is de Klimabilanz vun disse Kur een Katastroph för all, de na uns kaamt. De lütte Greta weer nich amüseert.

De Rentner-Invasion op de Spegelglattis

Un denn passeert dat: De Wedderfrosch in’t Fernsehn kriggt Schnappatmung. He fleht un bettelt, dat „besonders de ölleren Mitbörger wegen extreme Glattis un Lebensgefahr“ vundaag dringend in’t Huus blieven schüllt. Een normalen Minschen würr sik nu een Decken nehmen. Aver nich de Generation Boomer.

Trotz Sturmwarnung höllt mi nix binnen. Lenchen (also ik) kämpt sik in rutschfeste Stevels, den dicken Daunen-Plünnen un een kühne Strick-Konstruktion op’n Kopp na buten. Vörsichtig? Vun wegen. Dat is nich eenfach blots glatt, dat is een spiegelglatte Dodesfall, een rutschige Bahn vun’n Wahnsinn.

Aver ik mutt vundaag los. Wokeen will al töven, bit dat Wedder beter warrt? Ik seker nich. Ik höör to de Spezies Rentnerinnen, de för nix mehr Tied hebbt un prinzipiell keen Sekunn afwarten köönt. Dat drifft uns rut – disse herrliche, unbannige Öllersturheit, tosamen mit de Utred, dat „Sauerstoff ja so gesund“ is. Sülvst wenn man sik den bi Windstärk 10 mühsam ut de Luft klauben mutt.

De Supermarkt: Vörhoff to de Höll

De Supermarkt is proppenvull. Dat süht so ut, as wenn de ganze Senioren-Brigade vun de Stadt ünner dat Suppenkoma liedt un de Wedderwarnungen eenfach ignoreert. Dor warrt Einkaufswagen as Stoßwaffen gegen de annern insett, üm de letzten Tütensuppen un Klorullen to sekern, as wenn de nächste Iestied vör de Döör steiht. Wi rutscht un schlingert över den Parkplatz, as geev dat een Pries för dat riskanteste Hüftgelenks-Manöver vun’t Johr.

Darm-TÜV

Endlich wedder seker bi’n egen Heerd ankamen, geiht dat an’t Ingemachte: de Darm-TÜV. Bevör wedder wat Gesundes in de Darm-Gänge dörf, warrt Tabula rasa maakt. Colon-Hydro-Therapie för de Ganz-Harten. Drücken weer gistern, vundaag warrt spölt. Dünne Brüh mit Glaubersolt, bit de letzte Sünd vun de Fierdaag restlos wegbeamt is. Man warrt reinigt as een olen Kaminaben. Schlacken un Schiet lööst sik op Nimmerweddersehn op.

Na twee bit dree Daag – wenn man dat mit de Harttabletten so lang ahn faste Nahrung uthöllt – knabbelt Lenchen dat eerste Hälmchen Petersilie. Lütten Tipp: Kiekt de künstlichen Blomen vun de Naversche nich to gierig an. De Övergang vun Hunger to Botanik-Vandalismus is fletend.

Nordic Walking: De Rollator-Rallye

Wenn dat Schlimmste in’t Bad överstahn is un dat Snee-Chaos buten blots noch een middelschwere Katastroph dorstellt, kummt de körperliche Ertüchtigung: Nordic Walking. In unse Öller bedüüdt dat Rollator-Rallye. Stampen, stampfen, klackern, ümmer wieder dör den Sneematsch. Mit roden Kopp un dörchswitt möök man an’n leevsten de 110 wählen.

Aver Fitness in’t Öller is een hohes Goot – vör allen, wenn man unbedingt bi düt „witte Tüüch“ vör de Döör mutt, wieldes de Rest vun de Welt vernünftigerwies binnen blifft.

Bit to’n nächsten Johr, wenn de Gummibundbüx wedder kniept un de Öllerstarrsinn uns wedder genau denn na’n Inkopen drifft, wenn de Wedderfrösche in’t Fernsehn vör Schreck de Krise kriegt.