Wiehnachtspost

Wienachtskarten

Wiehnachten ahn Wiehnachtskarten? För mi nich vörstellbar. Un doch steiht achter den besinnlichen Schein jümmers een organisatorischen Grusel, de sülvst de Post in de Knie drückt.

Adressbook

Allens fangt an mit mien oll Adressboek – een Überbleefsel ut Tieden, wo WhatsApp noch nich mol in de Wiegen lag. Dat Boek is zerfleddert, voller Hartjes, geheimnisvolle Kürzel un dörstriehn Namen. Jede Siet is een lütte Reis dör de Vergangenheit un dör ole Frünnen – man ok een Spürarbeit: Wer leevt noch? Wer is al in de Wolken afwandert? Wer hett dreemol de Adresse wesselt oder heet nu anners? Un vör allen Dingen: Wer hett sik in dit Johr een Karte vördiend?

De Papiern- un Stiftwinkel freit sik jümmers op mien Pflichtbesöök. Mindestens dörtig Euro laat ik dor – för Karten, mal liab, mal kitschig – un selververstänlich för de Reserve. Denn wehe, een schickt mi vörher wat. Denn mutt ik ankamen, anners gellt dat as sozialer Vollschiefgang.

To Huus geiht dat grote Adressieren un Briefmarken anbringen los – stünnenlang, man ok bi Kärenlicht, Glühdrank un Lüttenfang. Grootartig, wenn man dat so nennen will. Manchmal denk ik, mien Frünnen föhrt en Strieklist un snackt ünnerenanner: „Hest du schon een vun ehr kregen?“ De Druuk steigt, un ik frag mi: Wieviel Karten sünd egentlich genug, dat keen verjessen warrt?

Kartenflut

Unnerdessen türmt sik de Kartenflut, de mi toschickt warrt. Ik häng se an’t Treppengeländer – schmuck, bis de erste Besöker dor afglitscht. Hauptsache, all sehn, wie leev man is. Na Wiehnachten geiht de hele Stapel in de blaue Tonne. Un dor sünd jümmers ok Grüße vun Lüüd bi, de ik gar nich kenn. „Veel leev Grüße, Gaby“, steiht dor. Mien Kater seggt, he kennt keen Gaby. Ik ok nich. Rätsel vun de Wiehnachtspost.

Op einmal geiht de Vorrat to Neige. All Läden hebbt to, Paniek breitet sik ut. Wat nu? Kaarten ut’n vergangenen Johr? Oder de modernen Weg: een Massenbrief. Een Standardkaart för all, de een Rechnerprogramm opmaken köönt. Handig, jo – bis de Rechner abstürtzt. Denn warrt dat erst richtig kniffelig.

Un jümmers segg ik: Nächst Johr laat ik dat mit de Karten einfach sein. Aber Moment – dat hett ik letztes Johr ok schon seggt. Un dat Johr vörher ok. Veel Pläseer bi’t Schrieven!

Mehr vun Lenchens Satiren gifft dat in mien Böker bi Amazon.