Spionage-Brummer🐝

De Rinder‑Komplott

Ik harr mi jüst in mien Schriefstuv verkröpen. De Fedder is parat – ik wull en beten wat daalschrieven. Doch denn güng dat Theater los: En Summen. Keen lütt Snurren, nee, dor kümmt so’n richtigen Schietbrummer an, de meen, em höör de Welt alleen. Mit breed Bost un veel Larm flöög dat Deert dör de Luft, as harr he de Lufthoheit över dat ganze Huus pacht.

Eerst kreis de Brummer so dicht üm mien Kopp, dat mien Stirnhoor danzten. Ik fuchtel wild in de Luft – dat hülp nix. De Fleeg dreeh en Looping, as wull se mi utlachen: „Na, du lahme Ente, dat weer wohl nix!“

Kattens Urteil

Fritz, mien ool Muuschkatt, harr dat Spektakel vun de Finsterbank ut nipp un nau in’t Visier. Een Oog dicht, dat annere vull Spott. Sien Snute verroot mi foorts, wat he dach: „Ik künn se griepen, wenn ik blots Lust harr. Hebb ik aver nich.“

Nu surr dat Deert af in de Köök. Ik achteran. Den Schötteldook as Wapen parat, jach ik dör de Stuv un de halve Wohnung. Dat Dook wirbel dör de Luft, de Fleeg lach ehr fieset Brummen. Fritz trottel achtermi an, as weer he de Böver-Uppasser bi düsse mallörte Rumjacheree. He keek mi an, as wenn he de Punkte för mien dusselige Performance vergeven wull.

Op’n Slag bleev ik stahn. Mien Blick full ut dat Finster, direkt op de Weid gegenöver. Dor stunnen Köh. Stolz, breedbeenig un mit düt „Ik-weet-mehr-as-du“-Gesicht. Se glotzen heröver. Nich blots ut Versehn, nee, se harrn mi fast in’t Visier. Ik kneep de Ogen tosamen. Kunnt dat angahn?

En düstern Verdacht keem mi: De Rinder stunnen dor so still. To still. Un nu keken se so akraat in mien Finster, as harrn se dor op de Weid en lütte Geheimdeenst-Zentrale opboot. Hadden se den Brummer as Spion losschickt? En fleren Agent, üm uttosnüffeln, wat Lenchen nu wedder in ehr Blog schrifft? Villicht harrn se Angst, dat ik wat över de Melkpriesen oder dat ne’e Gras vertell.

Fritz reck sik, gähnte un keek mi an, as kunn he mien Sinnieren lesen. Sien Blick weer klor: „Seker, de Rinder hebbt Langewiel. Un du büst de beste Show in’t hele Dörp. De bruukt keen Fernseher, de hebbt di.“

Brummer‑Terror

De Brummer land’ in den Moment midden op mien Monitor, putz sik un reev sik de Poten, as harr he de Mission harrig fardig kregen. He keek mi ut sien Facettenogen an, dreih noch een Ehrenrunde un suust dör de apen Döör na buten.

Nu is de Agent weg. Ik hebb em nich kregen. Un ganz ehrlich: Ik will gor nich weten, weem he nu allens vertellt, wat he bi Lenchen sehn hett. Ik glööv, ik treck morgen de Gardinen dicht, wenn de Köh wedder so verdächtig vör’t Finster luert. Man weet ja nie, wat de Agenten ut’n Stall as Nächstes utheckt.