Abkörzungen

Bookstavensalat

D.b.d.d.h.k.p. Wat hett dat Lenchen nu wedder för’n Optrag? Kann se keen ganze Wöör mehr schrieven? Doch, kann se. Dat weer blot en Gedankenjump in de Schooltiet: Doof blifft doof, dor hölpt keen Pill. Fröher weer dat en Beschimping, hüt is dat fast en Levensmotto.

Abkörzungen sünd överall. Nich de, de dat Navi an’n Rollator vörslagt, man de, mit de man angeblich fixer bi de Saken is. De Tieden, wo man schreev, as man snackt, sünd lang vörbi. Hüt warrt köört, quetscht un staucht. Dank dat Smartphone – wer will denn sien ganzen Dag opschrieven, wenn he em ok in dree Bookstaben verkörten kann? G.O.K. – Ganz okay. So löppt dat bi mi meist.

Ik will dat mol Pkt. för Pkt. verkloren: Geboren heet nu geb., scheden gesch., verheiradt verh., un wenn man Pech hett, landt man bi’n dörtigen mol bi’n patenten männl. Stk.

Köörtwark

Un wie nennt man disse Wortverstümmelung? Akronyme. En moderne Geheimsprache.

Neulich kreeg ik en postl. Naricht vun’n Doc: „Am kom. Middw., 8.00h wg. BDM i.d. Praxis m. LAB. M.f.G.“

Hä?, dacht ik un starr op mien P.C.: „BDM… Blutdruckmessen? Oder Bindehautentzündung mit Marschmusik? LAB… Labrador?“

Am Middw. in de Praxis: „Moin. Bin hier wg. BDM un LAB. Un ik segg dat glieks: Wenn dat wehdeit, gah ik wedder.“ De Sprechstundenhilp lächelt gequält. „Se meenen gewiss Blutdruckmessung un Labor.“

Na de Messung: „RR o.k., Ergeb. kummt Mo.“ Na wunnerbor. Tiet för’n wöchtl. Inkööp.

Im Supermarkt de nächste Schlag. Op mien Inkööpszettel stunn: „TKG, 1 Pck.“ Ik överlegg: Tages‑Krisen‑Gipfel? Tupper‑Kram‑Gedöns? Trockenklo‑Gerät? Bis ik dreeg: Tiefkühlgemüse. Un Koken mutt ik ok noch kopen – för dat KTbD. Kaffee drinken bi Dorit. Natüürlich.

Verkört

Ik stell fast: „Abkörzungen schullen Tiet sporen. Man komischerwies bruukt man achterher dubbelt so lang, üm rut to finnen, wat gemeent weer.“

Fröher hett man köört, weil de Platz knapp weer. Hüt, weil de Opmärksamkeit knapp is.

„Wisst ji wat, ji Abkörzer dor buten: Fröher hett dat heten: Reden is Sülver, Schweigen is Gold. Hüt hett dat: Köörten is Pflicht, Tippen is teurer. Wenn wi so wiedermaken, hett dat bald blot noch: Hm. Jp. K.‘ – Hm. Jupp. Klar. Un dat schall denn en Gespräch wesen?“

L.G., e. Lenchen – un dat heet: Leve Grööt, eene, de noch weet, wie man ganze Sätze schrievt.