Fröhjahrslust un Schokosnuut

Dat Sünndagskleed

Eigentlich fangt dat Fröhjahr ganz idyllisch an. De Vagels switschern, de eersten Krokusse schuuvt sik modig dörch de Eer, un ik, Lenchen, versöök mi ebenso modig in dat gode blöömte Sünndagskleed von’t letzte Johr to quetschen. En fatalen Fehler. De Rietverschluss an’n Rüch föhrt en Eigenleven un weigert sik stuur, de Winter-Altlasten to ümfaten. Wenn ik dor an de letzte Grünkooltour denk … puh.

Schokolaad un Bananen

Also tok ik de Rietlien: Disziplin is dat Gebot von de Stünn. Ik nenn dat mien „Geiht-graad-noch-so-Figur“-Rettungsmission. In’n Supermarkt sprint ik mit mien öllerhaftige Brill an dat Söötkramregal vörbi. Den Snökerkram nehm ik eerst wohr, wenn ik dor vörbi bün. Leckere Schokolaad? Bloots nich. Besteiht eh bloots ut Zucker un Reue. Un düsse herrlich weken Schaumküsse, de so schöön op de Tung togahn? Ganz gefährlich. Ik bliev hart. „Lenchen“, segg ik to mi sülvst, während ik heroisch en poor Bananen in mien Korf pack, „du muttst den Genuss afsagen. Wer schöön ween will, mutt lieden – besonders, wenn man so as ik een stolten 1950er-Johrgang is.“

Doch de Quittung kümmt avends op’n Schaukelstohl. De Motivation hett sik lang in’n Fieravend veravendscheedt, un mitmal kloppt se an: de Gier. Mien Körper schalt op Autopilot un schickt mi op en archäologische Utgravungstour dörch de Köchenschränke. Dat mutt doch noch en vergeten Keks oder en Krümel Wiehnachtsmarzipan to finnen ween. Doch ik finn nix, tok enttäuscht af un starr op mien Obst. Ik nehm de Banane. De is wenigstens week, smeckt aver even ok bloots na Verzicht un gesunde Vernunft.

Söötkram

Un wat seggt de Wissenschaft dorto? Ik heff dor neulich in de „Rentner-Bravo“ ut de Aptheek wat leest. En forscher Herr Wang ut New York hett faststellt: Wer täglich Fröhjahrsrullen un Algen itt, de hett in’n Brägen wohl gor keen Platz för Schokopudding-Fantasien. He hett Testpersonen Biller von Söötkram wiest un se schullen ehr Gier einfach „afschalten“. Un tatsächlich: Bi de Mannslüüd hett dat in’n Hippocampus einfach „Klick“ maakt. Dat Verlangen weer weg. Afschalt. Einfach so.

Nervennahrung

Un bi uns Fruun? Totale Fehlanzeige. Uns „Nee“ kümmt dor boven anscheinend gor nich eerst an. Herr Wang rätselt noch, worüm dat so is, obwohl wi ja angeblich mehr Brägen hebbt. Ik kunn em dat verkloren: Wi Fruun bruukt den Zucker för uns Arbeitsgedächtnis. Wi denken schließlich den ganzen Dag an den Goorn, den Huusholt, de Enkel un wat morgen op’n Disch kümmt. Wenn de Motor ständig op Hochtouren löppt, bruukt he eevn ordentlichen Kraftstoff – un dat is bi uns nun mal keen Banane, sondern Nervennahrung ut Kakaobohnen.

Also, leive Lüüd, wenn dat Fröhjahr wedder mit gode Vörsätze quält, denkt an Lenchen. Wissenschaft hen oder her: En tofreden Lenchen mit Schokosnuut is mi dusendmol liever as en braven Brägen, de aver Hunger hett.