Fröschlis

Hochtiet

Nu is Vörjohr. Keen as Eerst en Pogge höört oder süht, de hett dat hele Johr Glück. Dat duert nich lang, denn fiert de grönen Gesellen ehr Hochtiet. Un passlich to düsse Vergnögen maakt se en Spektakel, dat is nich to glöven.

Ik mag düsse lütten Deertjes un bün bannig stolt, dat twee Stück dorvun bi mi in’n Goorn-Diek wahnt. Av un to wannert se dör den Tuun in den Nahwer sien groten Fischdiek, aver se kaamt jümmers brav un troe na en poor Daag trüchhuppt.

Jeed Vörjohr wannert hunnerte Poggen un Pielepoggen to ehr oolden Watersteden. Wenn de Vullmaand schient, denn fiert se dor ehr grote Fusion.

Ach, wat is dat romantisch.

Paarungstiet

Nee, nee. Düt Kuddelmuddel hett en rein praktischen Grund. De Paarungstiet deent blots de Arterhaltung, dormit dat ne’e Kaulquappen gifft. De Keerls lockt de Fronslüüd to’n o’n geensamen Swemmen un dat Vergnögen dorbi.“ So romantisch un maandsüchtig sünd de lütten grönen Deerten gor nich. Dat geiht blots üm dat Vermehren bi’t beste Licht. Jo, sogoor de Poggen-Männer kiekt na de Schöönheit un op de Paddel-Qualitäten vun ehr Utwählte. Wenn de Laich denn Daag later an de Bovensiet vun’t Water swemmt, denn gifft dat de Besamung buten de Körpers. Dor hebbt beid ordig to doon. Dat se dat dorbi schafft, meist rund üm de Klock to quaken … dat is ja rein weg doll.

Quakt hebbt de beiden Gesellen, de ahn Verlööf in mien Huus rümsprung sünd, aver nich lang. Över de Dachterrass slepp Kater Fritz een Avend en grönen Swemmer direkt in’t Wahnzimmer. Ik – also Lenchen – fix vun’t Sofa daal un luut schimpend den Kater samt Fröschli infungen. Gottlow hett de Kater de Pogge fallen laten. Befreet ut de Krallen hüpp de lütte Keerl gau achter dat Bökerregal. As Eerste-Hülp-Akschoon hebb ik de Nacht de Terrassendör wiet apen laten, in de Toversicht, dat ‚Quarki‘ den Weg na buten finnt.

Woans he vun de Dachterrass wedder rünnerkamen is, so ganz ahn Fallschirm, dat weet ik bit vundaag nich. An’n nächsten Dag rudderten aver wedder twee Poggen in mien Diek.

Poggen – Rettung

Irgendwie steiht mien Kater op Poggen griepen. In dat letzte Johr slepp he en Exemplar in’n Keller, dat al ganz dröög un verbleekt utseh. Maanden later hüpp en Loofpogge ünner mien Waschmaschien vör un keek mi mit sien glänzend gelen Ogen ganz verbaast an. Een kräftigen Rettungsgriff mienersiets un swupps – lande de Ützepoog wedder in’n Diek.

Nu kann ik endlich mitsnacken: Glitschig is so en Modell nich. En beten kold, aver ans angenehm to dragen. En Fro ahn Poggen is as en Fisch ahn Fohrrad.

Hupp, hupp, hupp, jupp, jupp, jupp, hüppt en Pogge in’t Gras rüm. Sitt an’n Diek, singt un lacht, lacht un singt. Quakt un springt, hen un her, un glieks wedder queer.

Un de Witz to’n Sluss: En Pogge hüppt in en Melkladen. De Verköperin fraagt: „Goden Dag, wat wünscht Se?“ De Pogge antert: „Quuaark!“