Willst du mit mi gahn?
Früher, as de Dinosauriers noch leevt, gung dat mit de Leev ganz eenfach. Ach, dat weer noch ehrlick un scheun. In de Dritte Klass schreev ik op’n Stück Papier, ut dat Matheheft rutrissen – Mathe weer för mi mehr en Gerücht as en Fach:
„Willst du mit mi gahn? Bitte ankrüzen: Jo ☐ Nee ☐ Weiß nich ☐ Dien Lenchen.“
Zettelken
Dorbi en Hart, dat utsehn dee, as hätt dat en lütt Erdbeben överleevt. De Zettel gung ünner de Schuulbänken her, bit he bi mien Angebeten ankam: Martin. Grote brune Ogen, Topfschnitt, roch na Pausenbrot un Abenteuer.
He krüzt „Nee“ an. Twee Daag weer ik untröstlich. Denn de Erkenntnis: „Blömann. Du weetst gor nich, wat du verpasst hest.“ Utwahl weer genoog – en heel Johrgang voller zukünftige Hartbrekers, de later Versicherungen verköfft, Trecker fuhren oder bi’t Schützenfest de Bierfässer in’n Griff harrn.
Veel Johr later heff ik Martin weddersehn. Wat weer ik froh över dat „Nee“ vun damals. En Elvis is he nich worden. Eher en „De Glanz gung fröh, de Hoor später“-Typ.
Vandag löppt Leev över WhatsApp. Dat piept, dat ploppt, dat kummt en Emoji rin – meist vun een vun de föfftig Kontakte, de man kaum kennt – un verschwindt wedder, ehr ik weet, wat dat weer: en Smiley oder en SOS‑Signal.
Romantik in’t digitale Tietalter: en graues Chatfenster, so heiter as de Himmel över Cuxhaven in November.
En Zettelken? Handgeschreven? Mit Hartken? Um Himmels willen – dat gellt ja fast as archäologisch Fundstück.
Un wenn ik wollt: Wem schall ik denn vandag noch en Zettelken ut dat Haushaltsbook rutreißen un hemlich toschieben? Dem Schornsteenfeger? Dem Staubsaugervertreter? Dem Mann an de Käsetheek?
Dor hakt dat System.
WhatsApp is praktisch, jo. Aver för Hartenssaken taugt dat so veel as en nassen Lappen bi’t Fensterputzen.
Drum segg ik dat frei rut: Schreevt wedder Zettelken. Op Kalenderbläder, Inköpszettel, Zeitungsränner. Mit Hartken, de utsehn as Kartüffeln. Mit Kästken to Ankrüzen.
Un wenn mi doch mal een so’n Zettelken toschiebt – ik krüz ganz gewiss dat rechte Feld an.
